zaterdag 29 november 2008

Laster

Straks moet den deze zich bij de flikken gaan verantwoorden voor ‘laster’. Omdat ik schrijf dat iemand zich verrijkt met het uitgeven van een Huirtuits boekske. Een boekske dat ooit wel een bestaansreden had, toen dé Milac nog bestond. Een boekske waarvan iedereen wel vond dat het moest blijven voortbestaan.
Lieve mensen: De Schaokel - voilà: ik heb de naam van het boekske uitgebraakt - heeft niks met de ideologie van het soldatenblad van vroeger te maken. Er is geen goed doel meer waarvoor geld moet ingezameld worden. Er zijn geen miliciens meer! Het enige goed doel is voorlopig de bankrekening van de uitgever van De Schaokel. En dat is zijn goed recht, maar het druist wel regelrecht in tegen de idee waarmee ík in 1994 met De Nieuwe Schakel wilde starten.
God ja: ik bén een idioot. Waar zat ik met m’n gedachten? Ik dacht écht dat ik het kon regelen dat niemand ooit maar één cent zou verdienen aan De Nieuwe Schakel. Uiteindelijk heb ik er veel geld bij ingeschoten. “Eigen schuld, dikke bult”, hoor ik jullie zeggen. Helemaal akkoord, maar toch vergeet en vergeef ik hem zijn ‘amicale’ handelswijze nooit.
Mag ik beroep doen op jullie collectief geheugen? Hoe vaak heb je quasi dezelfde stukjes gelezen in de regionale pers? Wie denk je dat die stukjes via e-post heeft doorgestuurd? Den deze! Wie denk je dat er aan de kassa stond om af te rekenen? Huimmes! Ik ben zelfs ooit zo stom geweest om foto’s te nemen die in Het Nieuwsblad bij zijn artikels zijn verschenen, onder de naam van een andere fotograaf, omdat hij het me vroeg!
Voor eens en voor altijd: Verschueren heeft niets meer te maken met het gedrukte exemplaar van hét Huirtuits boekske. Waar is trouwens de tijd dat het om ’n Huirtuits boekske ging? Ik stel voor dat iedereen zich één en ander eens rustig afvraagt bij de vernieuwing van zijn of haar abonnement.

Geen opmerkingen: