Dag 4 op Werchter was er een van de gastoptredens. Zo mocht een in een Man City-outfit uitgedoste Vincent Kompany ‘icoon’ Noel Gallagher aankondigen en riep Gary Lightbody van Snow Patrol onze gouwgenote Eva De Roovere én Ed Sheeran op het podium, om samen met hen een nummer te zingen.
Noel Gallagher (****) mag dan wel de stekker uit Oasis getrokken hebben, hij is en blijft de auteur van vrijwel alle Oasis-songs. Drie ervan haalden op Werchter de setlist: het B-kantje ‘(It’s Good) To Be Free’ (‘Whatever’, 1994), ‘Little by Little’ en publiekslieveling ‘Don't Look Back in Anger’, dat luidkeels werd meegebruld en zorgde voor een kippenvelmoment. Tussendoor joeg Noel zijn ‘solo-plaat’ er bijna helemaal door. Vooral ‘Dream On’, ‘The Death Of You And Me’ en ‘(I Wanna Live a Dream In My) Record Machine’, een nummer dat eigenlijk op ‘Dig Out Your Soul’ (2008) van Oasis had moeten staan, kregen knappe versies mee. Toegegeven: een podiumbeest is Noel niet, maar het is toch de muziek die telt, niet?
Florence + The Machine (*****) zorgden wél voor visueel entertainment. Om te beginnen stond hun backdrop, met daarop afgebeeld de glasramen van een kathedraal, in schril contrast met die van Noel Gallagher’s High Flying Birds (een simpel zwart doekje met de letters NGHFB). Maar dat was nog het minste: Florence Welch liep een hoogmis voor en schreed - blootsvoets (!) en gekleed in een lange zwarte jurk - als een hoogpriesteres over het podium. De dramatiek spatte letterlijk van het podium: ogen en armen werden ten hemel geslagen en geheven. Het was enkel wachten op het moment dat De Heilige Graal zou neerdalen uit de staalblauwe lucht die boven Werchter hing. En die kwam er uiteindelijk in de vorm van ‘Shake It Out’, dat als een anthem over de weide galmde. Kippenvel!
Even voordien was Florence neergedaald van haar troon, om zich tijdens ‘Rabbit Heart (Raise it Up)’ tussen haar volgelingen te begeven. Net voordat ze het nummer inzette, nam ze de security in snelheid, door iedereen op te roepen zijn of haar buur op de schouders te nemen. Wat ook gebeurde! Heerlijk moment!
Tussendoor refereerde Florence aan haar passage op Werchter twee jaar geleden, toen ze met een serieuze kater in de Marquee (“a little tent over there”) stond. “I tore my dress then. Let’s hope it will happen again”. Ook een pluim voor de achtergrondzangeres, die net als Florence, gezegend was met een klok van een stem. Samen met Editors — zij winnen wel op punten — was dit zonder twijfel het beste wat wij de afgelopen vier dagen te zien kregen.
Na Florence was het de beurt aan Snow Patrol (****) om de meisjes op de eerste rijen te entertainen. En óók dat lukte. Ondersteund door een knappe videoshow trokken de Ieren een blik hits open om u tegen te zeggen. De groep van Gary Lightbody wordt wel eens vergeleken met Coldplay. Een vergelijking die niet helemaal opgaat, vinden wij. Snow Patrol heeft een rauw kantje, dat we bij het clubje van Chris Martin missen. Getuige daarvan de stevige opener ‘Hands Open’ en de bol-van-de-techno-staande sluitstukken ‘Fallen Empires’ en ‘Just Say Yes’. Maar hét absolute hoogtepunt in de set van Snow Patrol was echter een doorleefde versie van het aan Eva en Ed — het tweetal was eerder mogen opdraven om respectievelijk ‘Set the Fire to the Third Bar’ en ‘New York’ vocaal te ondersteunen — opgedragen ‘Chasing Cars’.
Ondertussen maakte La Furia Roja brandhout van de Squadra. Ondanks ene Mario Balotelli zagen City-supporters én beste nieuwe vrienden Vincent en Noel, backstage dat het goed was. Mooi mooi mooi ...
Gehoord & gezien >>> Noel Gallagher’s High Flying Birds, Florence + The Machine en Snow Patrol, op het hoofdpodium van Werchter, op zondag 1 juli 2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten