woensdag 16 mei 2018

Clamotte Rock trekt 5.500 muziekliefhebbers

Clamotte Rock mocht afgelopen weekend voor het eerst in 22 jaar het bordje met ‘Uitverkocht!’ bovenhalen. Met dank aan Raymond, Coely en zalig festivalweer.

“Een uitverkochte tent betekent een kleine tweeduizend toeschouwers op vrijdag en een dikke drieduizend op zaterdag”, rekende organisator Sander Ooms maandag voor in Gazet Van Antwerpen. “5.500 bezoekers is het maximum dat we toelaten. Zo staat het festivalterrein niet stampvol.” Comfort voor het publiek wordt dan ook hoog in het vaandel gedragen bij Clamotte.

Ongelooflijk, maar het Antwerpse Drum Drum Dance Dance (****) bestaat amper twee jaar. Op Clamotte verrasten deze jonge wolven – of waren het toch een panda, een hert en een ezel? – met een catchy geluid en heerlijke psychelische gitaarrifs die zich meteen in het hoofd nestelden. Ondanks het feit dat de meeste nummers amper de kaap van drie minuten rondden, zetten hun grappige teksten meteen aan tot meezingen. Kortom: een prima mix van punk, garage en grunge. Referentiekader? Beetje Dinosaur Jr. (‘A Far Place’) en They Might Be Giants (‘Discotheque’). Zanger Michael Tubex speelde trouwens een beetje in zijn achtertuin, want zijn roots liggen in het naburige Rossem.

Fuzzy gitaren, pompende bassen en knallende drums? Dat kan alleen maar SONS (****) zijn. Jan Paternoster van Black Box Revelation en selectieheer van De Nieuwe Lichting, de jaarlijkse talentenwedstrijd van StuBru, hoorde dat het goed zat: “Vrij harde, goeie punk! Ik zou wel fier zijn mochten het mijn zonen zijn die in die band spelen.” Het viertal uit Melsele kon op veel bijval en een flink gevulde tent rekenen. Absolute prijsbeest was ‘Ricochet’. Het nummer, een reflectie op de eeuwig piekerende vrijgezel, stond in april van dit jaar zelfs twee weken op #1 in De Afrekening en ging onder meer Editors, Muse en Pearl Jam vooraf. Maar ook hun versie van ‘Lonely Boy’ van The Black Keys mocht er best wezen. Straks staat de groep op het podium van Werchter, waar ze The Struts zullen vervangen. Die trekken namelijk liever met Foo Fighters door Amerika.

De Duits-Kempische elektropopsensatie Gestapo Knallmuzik (***) scheert de laatste jaren hoge toppen, niet in het minst in studentenmilieus. Het Jean-Marie Pfaffdeutsch van Stein, Yannuck und Vinzent bracht hen dit jaar naar de weide van Clamotte Rock. Van Pukkelpop naar Clamotte? Het is de logische gang van zaken. Voor alle duidelijkheid: Gestapo is geen verwijzing naar de nazi’s, maar is een samenvoeging van lettergrepen uit Gerald, Stanny en Potrick, de voornamen van de vaders van de groepsleden. Je kan nooit voorzichtig genoeg zijn. “Herenthout werd vroeger niet voor niets Klein-Berlijn genoemd”, wist presentator Stefan Laenen. Om een lang verhaal kort te maken: de tent van Clamotte bleek te klein voor de absurde teksten van Gestapo. Zoals in ‘Tanzen’: ‘Tanzen find ich o so fein/ ich tanz mich elken Tag ein Blein’. Of in publiekslieveling ‘Angela Merkel’: ‘Ich bin verliebt auf Angela Merkel/ ich habe haar lieb, und ich sehe haar graag’. Het nummer deed trouwens een beetje denken aan ‘Ik Ben Verliefd Op Sandra Kim’ van de Bange Konijnen. Ist Gestapo Knallmuzik ganz geil? Ach, bij momenten wel. Maar dan moet er wel gedronken worden, véél gedronken worden. En dat houdt dan weer risico’s in. ‘Jägermeister, Jägermeister, ich geh’ nicht naar haus/ ich sauf, sauf, sauf, tot ich spauw Spaghettisaus’.

[wordt vervolgd]

















Geen opmerkingen: