maandag 19 november 2018

Cowboy Junkies @ Het Depot

Het Canadese Cowboy Junkies (*****) stond gisteren in Het Depot in Leuven. Wars van modes en trends zorgden de gouwgenoten van Neil Young voor een absoluut hoogtepunt op de herfstconcertkalender.

Cowboy Junkies zijn volgens hun webstek ‘a Canadian alternative country/blues/folk rock band’. Wikipedia houdt het bij een twangband, die traditionele countrymuziek combineert met elementen van indie, blues en folk. Om maar te zeggen dat ze niet voor één gat te vangen zijn, die Cowboy Junkies.
Ook gisteren niet. De uitverkochte Leuvense concertzaal zag een groep die sloeg en zalfde tegelijk. De beelden die werden opgeroepen: breekbaarheid, leegte, eenzaamheid, verlies, wanhoop, ouder worden, verdwenen kinderen en politieke opportuniteiten. Maar ook schoonheid en geluk. Allemaal thema’s die Cowboy Junkies aansnijden op hun nieuwste album ‘All That Reckoning’, hun eerste plaat in zes jaar tijd. Het waren vooral die nummers die in het eerste deel van het concert aan bod kwamen.
De klankkleur die de Junkies gisteren opriepen, zou dé ideale soundtrack kunnen vormen bij de eerste reeks van ‘True Detective’: nu eens intimistisch, dan weer eclectisch. Met je ogen dicht waande je je zelfs in The Bang Bang Bar uit ‘Twin Peaks’ en met een beetje verbeelding - én de juiste belichting - zag je zangeres Margo Timmins zo in de Red Room.
Margo Timmins, in het begin van de jaren 90 door People Magazine nog uitgeroepen tot een van de 50 mooiste mensen ter wereld, is de absolute blikvanger van de groep. De helft van de tijd zat ze op een kruk aan een tafeltje met daarop een bosje tulpen in een vaas. Af en toe waagde ze zich echter voorzichtig aan enkele danspasjes. Al dansend sloeg ze haar gebreide vest dicht, alsof de muziek haar paste als een warme jas. De stem van Margo Timmins deed trouwens vaak denken aan die van Carla Torgerson van The Walkabouts. En aan die van Alison Mossheart, wist iemand anders in ons gezelschap. Al is het in haar geval eerder omgekeerd.
In de tweede set laste de groep - die naast Margo Timmins ook nog bestaat uit haar broers Peter op drums en Michael op gitaar, bassist Alan Anton en multi-instrumentalist Jeff Bird - een akoestisch kwartiertje in. Het leverde bloedstollende versies op van Neil Youngs ‘Tired Eyes’ en Townes Van Zandts ‘Lungs’.
Naar het einde toe schakelden de Junkies een versnelling (sic) hoger. ‘Sweet Jane’ kreeg een indrukwekkende intro mee en ‘Murder, Tonight, In the Trailer Park’ ging door merg en been, evenals de cover van Bowies apocalyptische opener van ‘The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars’, ‘Five Years’. Margo en co stuurde ons de koude avond in met een meeslepende versie van Patsy Clines ‘Walkin’ After Midnight’
Opmerkelijk: Jeff Bird zat de gehele tijd ‘in het verborgene’, alsof hij er niet toe deed en verbannen was. Het officieuze vijfde groepslid was evenwel alomtegenwoordig, zowel op gitaar, mandoline, smoelschuiver als percussie. Pure klasse!

Setlist >>> 1. All That Reckoning (Part 1) // 2. Sing Me a Song // 3. The Things We Do To Each Other // 4. When We Arrive // 5. Southern Rain // 6. 200 More Miles // 7. Missing Children // 8. Mountain Stream // 9. All That Reckoning (Part 2) /// 10. Shining Moon // 11. ‘Cause Cheap Is How I Feel // 12. Escape Is So Simple // 13. 3rd Crusade // 14. Tired Eyes // 15. Lungs // 16. Shining Teeth // 17. Just Want to See // 18. Sweet Jane // 19. Murder, Tonight, In the Trailer Park // 20. Blue Moon Revisited (Song for Elvis) /// 21. Five Years // 22. Walkin’ After Midnight

Gehoord & gezien >>> Cowboy Junkies, in Het Depot in Leuven, op zondag 18 november 2018

zondag 18 november 2018

Van Loy net naast podium in Tabor

Gisteren stond in Tabor op een snel parcours een manche van de Wereldbeker op het programma. Ellen van Loy, onze sportvrouw van het jaar, streed de ganse wedstrijd mee in de voorste regionen van het strijdtoneel. Uiteindelijk kwam ze als vierde en eerste landgenote over de meet in Tsjechië. Een meer dan behoorlijke uitslag.

De eerste ronde verliep dramatisch. Op een ijsgladde helling gingen heel veel vrouwen onderuit. Laura Verdonschot behoorde tot de slachtoffers, terwijl ook Loes Sels veel tijd verloor. Maud Kaptheijns was zoals zo vaak vorig seizoen heel erg snel vertrokken, maar ook Sanne Cant, Annemarie Worst, Ellen Van Loy en Maria Alice Arzuffi hadden hun start niet gemist.
Er werden enkele speldenprikken uitgedeeld, maar de vijfde en laatste ronde werd afgewerkt met een kopgroep van zes rensters. Brand trok vol door, maar Cant mocht de zege vergeten na een slipper.
Brand kreeg een kleine bonus op de rest en bleef aan de finish haar landgenote Worst voor. Al dacht de Nederlandse eigenlijk wel dat er nog een ronde gereden moest worden omdat ze de bel voor de laatste ronde niet had gehoord. Arzuffi vervolledigde het podium, terwijl Van Loy de eerste Belgische was op de vierde plek op zeven seconden van winnares Brand.
Cant werd pas zesde, maar loopt in het klassement wel in op leider in de Wereldbeker Marianne Vos, die er niet bij was in Tsjechië. Van Loy staat op een prachtige derde plaats te blinken. Een resultaat van haar opeenvolging van ereplaatsen gedurende het seizoen. Straffe kost! (Bronnen: Herenthouts Sportleven, wielerkrant.be)

Tussenstand Wereldbeker
1. Marianne Vos (225 punten)
2. Sanne Cant (207)
3. Ellen Van Loy (198)


De overwinning in Tabor was voor de Nederlandse Brand, voor Worst en Arzuffi. Ellen Van Loy eindigde vierde.

GOEDE DOEL
Dat Ellen van Loy een wielrenster is met het hart op de juiste plaats, weten we sinds Levensloop 2015 in Herenthout. Onze dorpsgenote heeft een gesigneerd truitje geschonken dat verkocht wordt voor een goed doel, namelijk Sky High For All met Marieke ‘Wielemie’ Vervoort als boegbeeld. De opbrengst gaat integraal naar kansarme kinderen. Startbod is 100 euro en bieden kan tot 15 december via een privébericht op de Facebookpagina van Eddy Peeters.

vrijdag 16 november 2018

Koop een woonmeter en bespaar op je energiefactuur

Voor de verlaagde prijs van 11 euro per stuk koop je een woonmeter aan het Loket Bouwen & Wonen in het gemeentehuis. De lage prijs van de woonmeters werd bekomen via een groepsaankoop, die kadert binnen het project Kempen2020 waarbij 29 Kempense gemeenten streven naar 20 % minder CO-uitstoot tegen 2020.

De woonmeter (of thermohygrometer) is een eenvoudig en gebruiksvriendelijk toestel dat de temperatuur en luchtvochtigheid in huis meet. Een te hoge luchtvochtigheid leidt tot hogere stookkosten. Vochtige lucht opwarmen kost immers meer energie dan het opwarmen van lucht met een goede luchtvochtigheid. En een hoge luchtvochtigheid werkt ook schimmelvorming en gezondheidsproblemen in de hand.
Ook een te hoge of te lage (bij afwezigheid) temperatuur geeft onnodige stookkosten. De temperatuurweergave van veel thermostaten is na enkele jaren gebruik niet meer nauwkeurig. De woonmeter geeft je een juiste inschatting in een oogwenk.
Een goed binnenklimaat kent dus vele voordelen. Bij elke woonmeter krijg je tips om tot de juiste luchtvochtigheid en temperaturen in huis te komen.

De verkoop van de woonmeters loopt van 15 november tot zolang de voorraad strekt. Op donderdag 17 januari 2019 om 19 uur organiseert IOK een gratis infoavond rond het ‘Gebruik van woonmeters” in de gemeentelijke feestzaal (Bouwelse Steenweg 8). Iedereen welkom!

Vredesboom als levend herdenkingsmonument

Naar aanleiding van 11 november heeft Herenthout, samen met 230 andere steden en gemeenten in Vlaanderen, een vredesboom geplant. Dit om de herdenkingsperiode rond 100 jaar Eerste Wereldoorlog officieel af te sluiten.

“Door het planten van de boom creëren we een levend monument dat de komende decennia zichtbaar zal blijven”, weet burgemeester Patrick Heremans (GBL). “Het gemeentebestuur engageert zich om de vredesboom te laten uitgroeien tot toekomstig groen erfgoed door het charter ‘Vredesbomen voor de toekomst’ te ondertekenen.”
Herenthout koos voor een zomereik. Deze boomsoort wordt sinds lang als vredes- of getuigenboom aangeplant. Hij wordt heel oud en heeft een hoog herstellingsvermogen. “Met die keuze leggen we ook een symbolische link naar het belang van de natuur in tijden van oorlog, hoe die natuur zelf de oorlog overleeft en zelfs nieuwe kansen biedt.”

EEN STREEPJE GESCHIEDENIS
Al eeuwenlang bestaat de traditie om op een centrale plaats in een gemeenschap een boom aan te planten om een speciale gebeurtenis te herdenken. Die bomen worden ‘herdenkingsbomen’ genoemd. Een voorbeeld van zo’n boom is de vrijheidsboom, die als symbool voor vrijheid en democratie wordt aangeplant bij bepaalde scharniermomenten in de geschiedenis. Soms kunnen vrijheidsbomen ook een specifiekere naam hebben. De bomen waar wij het over hebben, vredesbomen, zijn vrijheidsbomen die zijn aangeplant na het einde van de Eerste Wereldoorlog. Of, in beperktere mate, na de Tweede Wereldoorlog.
De overgrote meerderheid van de vredesbomen werd door gemeentebesturen aangeplant in de eerste jaren na de Eerste Wereldoorlog. Daarmee gaven deze besturen gevolg aan een omzendbrief van de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken. Die had al in 1918 aan alle steden en gemeenten gevraagd om een boom te planten ter herinnering aan de slachtoffers van de Groote Oorlog.
Deze vredesbomen werden meestal aangeplant op een centraal openbaar plein in de dorps- of stadskern of op een plek tussen de kerk en het gemeentehuis, zeg maar tussen het geestelijke en het wereldlijke in. Het planten van een vredesboom ging steeds gepaard met allerhande plechtigheden zoals een kerkelijke viering, een vredesstoet of een ceremonie. In de loop der jaren richtten heel wat gemeenten een bijkomend herdenkingsmonument op in de buurt van zo’n boom.
Vandaag beschikt Vlaanderen over een rijk patrimonium van bomen die honderd jaar oud zijn. Maar liefst 117 vredesbomen zijn geïdentificeerd. Meer dan de helft ervan zijn lindebomen. Andere vaak voorkomende soorten zijn de zomereik en de bruine beuk. In de voorbije decennia zijn een aantal vredesbomen voor de bijl gegaan en niet vervangen. In andere gevallen werd de oorspronkelijke boom na verloop van tijd vervangen door een nieuwe boom. Zo’n nieuw exemplaar lijkt misschien minder indrukwekkend, maar dit doet niets af aan de waarde die hij vertegenwoordigt. Per slot van rekening gaat het om levend erfgoed. (Bronnen: herenthout.be, 2014-18.be)

Het vredesbomenproject is een samenwerking tussen het Agentschap voor Natuur en Bos, het Agentschap Onroerend Erfgoed en het Projectsecretariaat 100 jaar Groote Oorlog.


Je kan de Herenthoutse vredesboom bezoeken op het Vredesplein in de Gelderstraat.

woensdag 14 november 2018

Crossweer

Het voorbije weekend werd er weer gecrost in onze Vlaamse velden. En zowel op zaterdag in de Jaarmarktcross in Niel als zondag in de klassieker in Gavere waren regen en slijk in overvloed. Crossweer ten top dus. Eindelijk!

Zaterdag weekten Kempendochters Sanne Cant, Loes Sels en Ellen van Loy zich al snel los van de rest. Compton kwam nog even aansluiten wat resulteerde in een kopgroep van vier. Op de schuine kant maakte Ellen jammerlijk een schuiver waardoor de kans op een zege in Niel gaan vliegen was. Uiteindelijk kwam Ellen moe maar tevreden op de derde plaats de finish overgereden, na Loes Sels en winnares Sanne Cant.
“Ik denk dat iedereen wat verrast werd door de regen”, vertelde Ellen Van Loy na afloop. Ik kwam ten val op de gladde ondergrond en raakte met mijn bovenbeen mijn stuur. Dat was even pijnlijk. Morgen start ik zeker als titelverdedigster in Gavere. Die wedstrijd komt niet in gevaar. Ik ben een taaie beer. Na die val ontstond wel een kloofje in de kopgroep. Dat dipje kwam ik nooit meer te boven.”
Van de Steene kwam nog dicht bij de Telenet Fidea-renster, maar Van Loy eindigde toch op het podium. "Kim kwam nog sterk opzetten, maar ik wist dat ik op de lange, rechte stukken over meer power beschikte. Al moest ik wel nog opletten met die gevaarlijke bochten. Maar ik ben blij dat ik op het podium eindigde."


Op het podium in Niel.

Op zondag zakte Ellen dus als titelverdedigster af naar Gavere. Jammer genoeg kende ze geen begenadigde dag zoals vorig jaar. De ganse wereldtop, op Marianne Vos na, tekende present op het loodzware parcours rond het kasteel. Snel werd duidelijk dat de zege dit jaar niet voor onze dorpsgenote zou zijn. Ellen maakte enkele ongelukkige schuivers en was niet opgewassen tegen het jeugdig geweld. De zege in Gavere was voor Arzuffi, voor Brammeier en wereldkampioene Cant. Ellen kwam uiteindelijk in de achtergrond als 13e over de meet gereden. De wedstrijd van zaterdag zat duidelijk nog in de benen.
Ellen Van Loy: “In de verkenning voelde ik me goed, maar in de wedstrijd zelf voelde ik me niet zelfzeker op de fiets. Ik verzeilde in de achtergrond en mijn vertrouwen zakte na een aantal slippers weg in de modder. De moed zonk in mijn schoenen, maar ik ben blij dat ik ondanks het mindere gevoel nog heb uitgereden.” (Bronnen: Herenthouts Sportleven, telenetfidealions.be, wielerkrant.be)


Ellen Van Loy aan de start te Gavere. Na twee valpartijen sleepte ze toch nog een 13e plaats uit de brand ...

Uitslag Niel
1. Sanne Cant
2. Loes Sels
3. Ellen Van Loy

Uitslag Gavere
1. Alice Maria Arzuffi
2. Nikki Brammeier
3. Sanne Cant
12. Fleur Nagengast
13. Ellen Van Loy

Tussenstand Superprestige
1. Annemarie Worst
7. Ellen Van Loy