Arno werd geboren als Arnaud Charles Ernest Hintjens in 1949 in Oostende. Al snel liet hij zijn koksopleiding voor wat ze was en koos hij voor de Oostendse rockscène. Zijn eerste echte groep was Freckleface, al waren zijn vocale bijdragen daar al bij al beperkt.
In 1972 ging Arno verder met gitarist Paul Decoutere in de groep Tjens-Couter. De groep bracht zowel bluesnummers als tangowijsjes, maar verlegde de muzikale koers uiteindelijk naar rockmuziek. Maar de echte doorbraak voor Arno kwam er in 1981 met de groep T.C. Matic. ‘Oh la la la’ werd een hit en de rest is geschiedenis.
Den toog van Zaal Lux
Walter Grootaers en Jan Van Eycken van De Kreuners zijn er trouwens zeker van: TC Matic ontstond aan den toog van Zaal Lux! De Kreuners gaven op woensdag 16 april 1980 in de Lux een optreden naar aanleiding van de release van hun debuutsingle ‘Nummer 1’. Een en ander was een wederdienst omdat het plaatje werd gesponsord door de M.A.F. Brothers. Omdat De Kreuners op dat moment amper vier eigen nummers hadden, nodigden ze een aantal gasten uit waarmee ze covers van The Kinks brachten. Naast Ludo Mariman, Big Bill, Rick Tubbax en Nick Tesco van The Members, waren ook Arno Hintjens en Jean-Marie Aerts van de partij. Na het concert raakten Arno en Jean-Marie aan de praat en werd de basis van TC Matic gelegd. Arno had op dat moment Tjens Couter (Band) al vaarwel gezegd. Dat gebeurde volgens de legende na een optreden van de post-punkgroep Wire in diezelfde Lux ...
Zeven keer
Na een teleurstellende tournee in het voorprogramma van Simple Minds, hield T.C. Matic het in 1986 voor bekeken en ging Arno solo verder. In z’n lange carrière deed Arno zeven keer dé Lux aan: drie keer met Tjens-Couter (de laatste keer in december 1979 in het voorprogramma van The Cure); één keer met T.C. Matic (1984); één keer solo (1988); en één keer met Charles & Les Lulus (1991). Tussendoor was er dan ook nog die persvoorstelling van De Kreuners (1980).
En ei zo na had hij een achtste keer op een Huirtuits podium gestaan. Zo zou hij gepolst zijn geweest voor de Hooifeesten. Arno was naar verluidt enthousiast, Live Nation was dat net iets minder.
Like a Rolling Stone
Net voor z’n concerten in de AB, vertelde Arno op Studio Brussel dat hij nog lang niet aan stoppen dacht. “Ik leef vandaag, morgen bestaat niet. Als ik daar toch aan denk, is dat alleen voor m’n kinderen. Ik hou niet van afscheid, maar ik heb ook geen angst voor de dood. Ik wil dat ze op m’n begrafenis ‘Like a Rolling Stone’ van Bob Dylan draaien. En m’n as moet in zee verstrooid worden, voor de kust van Oostende. Dat wil ik.”
Arno was een echt fenomeen. Immers: als geen ander combineerde hij elementen uit de Amerikaanse blues, het Franse chanson en Belgische kroegliederen. Beeld: Stephan Vanfleteren
Geen opmerkingen:
Een reactie posten