Melancholie, matadoren en een handdoek vol snot: Morrissey in de Lotto Arena (**** ½)

Bloemen in de handen en één droge “Belgique, Belgique, ça va, ça va?”. Meer had Morrissey (**** ½) maandagavond niet nodig om zijn publiek meteen in standje extase te krijgen. Een en ander betekende ook dat iedereen meteen rechtveerde om niet meer te gaan zitten. Niet moeilijk: de eerste noten van ‘Shoplifters of the World, Unite’ – een Smiths-klassieker, jawel – klonken dan ook potiger dan een Spaanse stier in de arena van Pamplona.

Wat volgde was een zorgvuldig gecureerde set waarin Morrissey zich als een charismatische cultleider door zijn oeuvre wrong — met bindteksten die balanceerden tussen orakel en opa-met-een-meninkje. “Those who I have loved, I have loved alone”, klonk het op fluisterende toon, en prompt dacht menig fan: Daar ga ik een tattoo van laten zetten op m’n onderarm.

De glamrockgitaar in ‘I Wish You Lonely’ klonk vetter dan een frietkot na sluitingstijd, terwijl ‘All You Need Is Me’ en het nieuwere ‘I Ex-Love You’ bewezen dat je ook wel zonder Johnny Marr verder kan. ‘Rebels Without Applause’ – David Bowie en David Johansen hielden vanop het grote videoscherm een oogje in het zeil – en ‘Sure Enough, the Telephone Rings’ waren typische Morrissey-nummers. Oftewel: over liefde, vervreemding, zelfmedelijden en waarom niemand hem écht begrijpt — zoals altijd, dus.

Tussen de nummers door kregen we een masterclass Morrissey-zijn: verhalen over Aznavour-cd’s in Parijs – 978 stuks, en hij ging ze allemaal spelen! – en een ongemakkelijke jump van een fan op het podium tijdens ‘One Day Goodbye Will Be Farewell’. Nadat de persoon in kwestie vakkundig van het podium was gekeerd door een of andere kleerkast, pareerde Moz gevat met: “It’s nice to be friendly, but I’m 97. Around the neck.”

Het absolute hoogtepunt kwam er met het monumentale drieluik ‘Life Is a Pigsty’, ‘Every Day is Like Sunday’ en ‘How Soon Is Now?’, waarbij Morrissey als een theatrale Messias over het podium doolde. Bruce Lee deed zijn ding op de schermen, Carmen Vandenberg liet haar gitaar huilen en Moz deed liggend op de grond hetzelfde – “you cry and you want to die”.

Met ‘Jack the Ripper’ dook Morrissey de duistere Londense onderbuik in, compleet met rook en rode knipperlichten. “Crash into my arms” klonk haast als een smeekbede maar ontaardde al gauw in een aanhoudende dreiging: “Rats, rats! Thousand of rats! Millions of rats! Their gleaming eyes ... These things I give you ...”

Nog meer rood – zij het dan in de hoedanigheid van druipend bloed – kregen we in de bloederige video’s van stierengevechten te zien tijdens ‘The Bullfighter Dies’ – een vriendelijk veganistisch tikje op de maag van de carnivore aanwezigen. En ‘I Will See You In Far-Off Places’ kwam met een kleine tekstuele sneer, waarbij de originele regel “And If the USA doesn’t bomb you ...” subtiel werd vervangen door “And If the EU doesn’t bomb you ...” Een geopolitieke opmerking met een knipoog? Interpretatie gratis inbegrepen.

Na een aandoenlijk “dankjewel”-rondje van de bandleden (speciale punten voor bassist Juan Galeano die het in verrassend Nederlands deed – kijk, Waalse politici: het kan wel), sloot Morrissey magistraal af met ‘Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me’. Hij snuitte zijn handdoek vol, gooide die in het publiek, en sleurde zijn T-shirt uit alsof hij net de winnende goal had gescoord in een EMO-WK-finale. Heerlijk theatraal!

Setlist >>> Shoplifters of the World, Unite // I Wish You Lonely // All You Need Is Me // You’re the One For Me, Fatty // Rebels Without Applause // Black Cloud // One Day Goodbye Will Be Farewell // Best Friend on the Payroll // I Ex-love You // Istanbul // Life’s a Pigsty // Everyday Is Like Sunday // How Soon Is Now? // Sure Enough, the Telephone Rings // The Loop // The Bullfighter Dies // Jack the Ripper // I Will See You in Far-Off Places /// Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me

Pre-show video’s

Net als twee jaar geleden het geval was in de Antwerpse Stadsschouwburg, werd zijn optreden voorafgegaan door een videomontage van obscure en minder obscure liedjes uit lang vervlogen tijden. Er werd opnieuw afgetrapt met ‘Search and Destroy’ van The Stooges. Passeerden verder ook de revue: Dionne Warwick, Stinky Toys, David Bowie, Sandra & Andres (!) en dezelfde geweldige vertolking van ‘Pietà per chi ti ama’ door Massimo Ranieri ...

Iggy & The Stooges – Search And Destroy // Sigue Sigue Sputnik – Everybody Loves You (live in Dingwalls, maart 2002) // The Crazy World of Arthur Brown – Fire! // Sandra & Andres – Als het om de liefde gaat // Ramones – She’s The One // Benny Hill met Mervyn Cruddy – Departure Lounge (1973) // Mott The Hoople – Honaloochie Boogie // Divine – I’m So Beautiful // Dionne Warwick – Don’t Make Me Over // Stinky Toys – Birthday Party // Massimo Ranieri – Pietà Per Chi Ti Ama // The Revillos – Motorbike Beat // Sham 69 – If the Kids Are United // The Runaways – Cherry Bomb // Fabian – I’m a Man // Clodagh Rodgers – Come Back And Shake Me (dragcover van het nummer van Clodagh Rodgers, fragment uit “What’s a Girl Like You?” uit 1969) // Judy Garland – Ol’ Man River // Alain Delon – fragment uit de film L’insoumis uit 1964 (bevat een scène waaruit de cover van ‘The Queen Is Dead’ is overgenomen) // Marianne Faithfull // David Bowie – Rock‘n’ Roll Suicide (Live in Hammersmith Odeon, 1973) // Margaret Rutherford – Murder She Said (treinscène uit 1961) // Lypsinka – Anything Goes // James Baldwin (korte lusvormige clip waarna Morrissey opkomt ...)