Maar Pascal wou met zijn heroïsche fietstocht ook alle eregasten van Levensloop Neteland eren, evenals alle zorgdragers die een heel belangrijke plaats innemen in de genomen strijd en diegenen die alleen nog in onze gedachten aanwezig zijn. “Té veel sterren om op te noemen. Toen mijn benen pijn deden, dacht ik aan hen. Toen ik ‘s nachts nog moest doorrijden, dacht ik aan hen. Wat ik voelde op de fiets is niets vergeleken met wat zij elke dag doormaken.”
zondag 16 augustus 2026
Parijs - Huirtuit in één dag
Huirtuiteneir Pascal Sermeus (58) fietste gisteren in één dag van Parijs naar Huirtuit, een tocht van een dikke 400 kilometer. De voorzitter van Levensloop Neteland vertrok zaterdagochtend rond 5 uur ‘s morgens in Parijs, om even na middernacht aan onze kerk de eindmeet te bereiken.
Sermeus deed dit niet alleen om een prestatie neer te zetten. “Ik deed dit omdat er in mijn omgeving te veel mensen zijn die getroffen zijn door kanker. Mensen die niet kiezen wanneer ze moe zijn. Die niet na 18 uur kunnen zeggen: ‘Het is gedaan, ik ben er.’ Hun gevecht stopt niet aan het einde van de dag — het gaat door, dag en nacht, week na week. Zij waren het die mij elke kilometer vooruit duwden: René, Monique, Luc, Kathleen G, en met een heel speciale gedachte aan Kathleen B.”
Maar Pascal wou met zijn heroïsche fietstocht ook alle eregasten van Levensloop Neteland eren, evenals alle zorgdragers die een heel belangrijke plaats innemen in de genomen strijd en diegenen die alleen nog in onze gedachten aanwezig zijn. “Té veel sterren om op te noemen. Toen mijn benen pijn deden, dacht ik aan hen. Toen ik ‘s nachts nog moest doorrijden, dacht ik aan hen. Wat ik voelde op de fiets is niets vergeleken met wat zij elke dag doormaken.”
Maar Pascal wou met zijn heroïsche fietstocht ook alle eregasten van Levensloop Neteland eren, evenals alle zorgdragers die een heel belangrijke plaats innemen in de genomen strijd en diegenen die alleen nog in onze gedachten aanwezig zijn. “Té veel sterren om op te noemen. Toen mijn benen pijn deden, dacht ik aan hen. Toen ik ‘s nachts nog moest doorrijden, dacht ik aan hen. Wat ik voelde op de fiets is niets vergeleken met wat zij elke dag doormaken.”
Categorie:
Levensloop
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten