Herman Engels mag nu dan wel in Hulshout wonen, hij werd geboren en getogen in Herenthout. Herman groeide op in een familie waarin er werd gemusiceerd, toneelgespeeld en geschilderd. “Vanaf de humaniora wilde ik beroepshalve iets doen met een ideaal”, zegt hij in Gazet Van Antwerpen. “We keken vaak op tv naar Leonard Bernstein op zondag met de New York Philharmonic. Hij dirigeerde, maar gaf ook uitleg bij de werken, en dat vond ik heel boeiend. Dat inspireerde me. Gewoon een dirigent worden die contact heeft met het publiek, de composities uitlegt, vooral voor de jeugd. Dat was zowat mijn eerste streven. Eigenlijk was ik toen vooral een dromer. En ik geef toe: The Beatles en The Rolling Stones gingen in die tijd volledig aan mij voorbij.”
Goesting
Tijdens zijn studies in het Lemmensinstituut in Leuven ging Herman Engels vervolgens voor het eerst met ‘goesting’ naar de les. “Je kreeg daar ook een cursus ’dirigeren’. Als dirigent komt het erop aan musici het vertrouwen te geven zodat ze hun opdracht met plezier aankunnen. Dat heeft met appreciatie te maken. Dát wilde ik doen: zo’n apparaat als een orkest of een koor doen spreken in alle kleurschakeringen. Na het Lemmensinstituut ging ik naar het conservatorium in Brussel en voortstuderen in het buitenland.” Eens afgestudeerd, verloochende Engels zijn Kempense afkomst niet. Hij richtte het Kempens Kamerkoor en -orkest op en daarna het vocaal ensemble Voca Lisa. “Je moet iets doen voor de cultuur van je eigen streek.”
Corona
Tijdens corona werden zijn activiteiten zo goed als tot nul herleid. “Ik zat de hele tijd thuis. Eén concert heb ik toen gedaan. Voor het wereldbedrijf PriceWaterhouseCoopers, dat jong talent steunt, ook artistiek. Dat was in mei van dit jaar, in de Koning Elisabethzaal in Antwerpen, zonder publiek natuurlijk, maar wél met Vlaamse solisten. Ieder lid van het orkest was getest. De manager van het orkest had het orkest ‘verdubbeld’: indien iemand coronapositief was, kon er een vervanger binnen het uur aantreden, wat een reusachtige organisatie was. Het concert werd opgenomen, want het werd later uitgezonden in alle wereldwijde vestigingen van PWC. Dat betekende dat ik tijdens de tv-opname moest groeten voor een lege zaal, waar normaal tweeduizend man in kan. Dat was surrealistisch.”
Handelsmerk
Het viel reporter Marc Helsen op dat Herman er altijd altijd piekfijn uitziet, in pak én met zijn handelsmerk: een strikje. “Dat kreeg ik van thuis mee. Mijn vader en mijn ooms droegen ook altijd een kostuum en das. Mijn vader heb ik het gras zien afrijden in zijn kostuum. Er zijn ook voordelen aan: toen ik nog student was, liftte ik eens naar Frankrijk. Er stond daar wel twintig man voor mij aan te schuiven, allemaal jongelui met een rugzak. Maar als laatste in de rij was ik wel eerst weg, met mijn schoon kostuum en een valies in plaats van een rugzak.”
Grotere eer
Het krijgen van de Visser-Neerlandia-prijs maakt Herman natuurlijk gelukkig, blij én fier. “Maar tegelijk vraag ik me ook af wat mijn verdienste is. Het zijn de Vlaamse componisten die deze prijs evenzeer verdienen. Maar misschien vallen zulke prijzen je ooit wel te beurt als je maar lang genoeg leeft en dus veel tijd hebt gehad om veel te realiseren”, lacht hij.
Over prijzen gesproken ... In 2018 mocht Engels tijdens de uitreiking van de Herenthoutse cultuur- en jeugdprijzen een carrièreprijs in ontvangst nemen. Herman drukte tegenover de aanwezigen op het gala toen zijn dankbaarheid uit en zei dat het een grote eer is een erkenning te bekomen voor de verwezenlijkingen in zijn carrière. “Het overkwam mij al meermaals, zowel in binnen- als buitenland. Maar het is toch een veel grotere eer wanneer die erkenning uit het eigen geboortedorp komt, waar men het grootste deel van het leven heeft doorgebracht en nog altijd mee verbonden is.” (Bron: Gazet Van Antwerpen)
Herman Engels - met strik! - krijgt de Visser-Neerlandia-prijs als beloning voor zijn inzet om de Vlaamse (romantische) klassieke muziek internationaal te verspreiden waarmee hij een belangrijke rol vervult om de bekendheid van Vlaamse componisten te vergroten. Beeld: Joren De Weerdt
Geen opmerkingen:
Een reactie posten