Dat Brussel altijd een belangrijke rol heeft gespeeld in dat leven, mag gerust een understatement heten. Helaas is die stad niet meer dezelfde als vroeger en dat maakt de zanger zonder meer droevig. “Dit lied zal nooit meer hetzelfde klinken”, wist Verminnen doelend op de aanslagen in Brussel op 22 maart 2016.
Anekdotes
De ouderdom mag dan al een beetje vat beginnen krijgen op ‘s mans fysiek, met Verminnens geheugen is alles nog prima in orde. Zo werden we geregeld getrakteerd op leuke anekdotes. Over zijn ouderlijk huis langs de Merchtemsesteenweg nummer 108 bijvoorbeeld, als bruggetje naar een funky versie van Met zeven aan tafel.
Verminnen heeft iets met cijfers en getallen. Tien jaar vertelde dan weer het verhaal over de periode toen hij met zijn lief in het huis van de grote Vlaamse schrijver Maurice Roelants woonde. In datzelfde huis schreef Roelants zijn meesterwerk Komen en gaan. Verminnen had het boek onlangs opnieuw opengeslagen, maar het bleek onleesbaar.
Verminnen had het vaak over ouder worden. Zelf vierde hij op 22 mei zijn 73ste verjaardag en ondertussen is hij al twee keer grootvader. “Opa zingt”, weet een van zijn kleinkinderen. Over Mooie dagen bijvoorbeeld. “En jullie zingen mee, of ik bol het af!”, grapte hij.
2,000 Dollar Man
Hij mag zich dan nog wel steeds betrokken voelen bij Brussel, bovenal voelt de zanger zich zonder meer Belg. “Als het regent in Pepinster, druppelt het in mijn hart”, zei hij verwijzend naar de overstromingen in Wallonië. Met Land van ... schreef Verminnen zelfs een alternatief (Belgisch) volkslied. “Maar de kans dat Romelu Lukaku het ooit zal zingen bij een finale, is heel klein”, klonk het, tongue in cheek. In het nummer passeerde met Elsschot, Claes, Ensor en Delvaux trouwens heel wat Grote Belgen.
Een andere Grote Belg is Toots Thielemans, the 2,000 Dollar Man. Aan hem werd Een of andere dag opgedragen. Als je Toots op je plaat wou, hing daar destijds een flink prijskaartje aan vast: 2.000 dollar voor acht maten. Verminnen trok z’n stoute schoenen aan en belde hem in 1973 op. Of hij op een plaat van hem wou meespelen. En ja: Toots speelde op Album # 3 alle mondharmonicapartijen in en Koen De Bruyne, de vaste pianist van Toots, tekende voor de arrangementen en de muzikale leiding. Met dank aan madame Toots!
Patoeli
Ik wil de wereld zien riep herinneringen op over een optreden in een stadje in Togo, vlakbij de grens van Burkina Faso. Verminnen stond er op een gamel podium, samen met Leo Caerts Sr. en Bert Candries, twee van zijn trouwste muzikanten, en drie lokale artiesten. Toen zij het nummer inzetten, kwamen duizenden mensen vanuit de katoenvelden toegestroomd. Duizenden mensen, gekleed op hun paasbest, die kwamen luisteren naar patoeli, de blanke zanger.
Overleden collega’s en generatiegenoten Luc De Vos, Wim De Craene, Wannes Van de Velde, Zjef Vanuytsel, Walter De Buck, Louis Neefs en Ann Christy werden door Verminnen geëerd in Ouwe maten. “Ik ken hun liedjes uit het hoofd. En speel ze liefst op ouwe platen. Vind ze nog altijd even mooi. En noem ze stil mijn ouwe maten ...”
De reguliere set werd afgesloten met Laat me nu toch niet alleen, hét nummer waarmee het in 1973 voor Verminnen allemaal begon. Het leende zich uitstekend voor een rondje samenzang met het publiek, soms uit volle borst, dan weer zachtjes en ingetogen. Auteur Johan Ral goot het verhaal achter het lied onlangs trouwens in boekvorm. Eindigen deed Verminnen in schoonheid. Het als bisnummer opgespaarde lied De hemel vol sterren werd door de zanger zelf een van zijn mooiste liedjes genoemd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten